Οδοιπορικό στα μονοπάτια της Περμακουλτούρας

Οδοιπορικό στα μονοπάτια της Περμακουλτούρας

Ένα σεμινάριο στην Αειφορία και το Σχεδιασμό Συστημάτων Αυτάρκειας – Μάθημα PDC στην Ελλάδα

Άρθρο της Σοφίας Μάτση – Μέλος της κυπριακής εθελοντικής ομάδας Κίνημα Ζωής Κύπρου

 
   Τις τελευταίες δύο βδομάδες, είχα την πολύτιμη ευκαιρία να περάσω 11 ολόκληρες μέρες στο πανέμορφο αγρόκτημα Re-Green, πάνω στα βουνά της Αχαΐας.
   Ποιος θα το φανταζόταν, πως σε ένα μικρούτσικο χωριουδάκι όπως τα Σελίανα, θα έτρεχε κάτι τόσο μεγάλο και πολλά υποσχόμενο όπως το αγρόκτημα περμακουλτούρας του Χρίστου και της Φλέρης.
   Αφορμή για την επίσκεψη μου ήταν το σεμινάριο Περμακουλτούρας, Permaculture Design Course, γνωστό ως PDC, που οργάνωσαν οι ιδιοκτήτες του αγροκτήματος, με καλεσμένους 2 εξαιρετικούς καθηγητές από το Ηνωμένο Βασίλειο,
τον Δρ Rod Everett και τον Mill Millichap και βοηθούς καθηγητές τον Μάριο Δεσύλλα από την Ελλάδα και τον Caspar από τη Νότιο-Αφρική.
Εικόνα 1: Το οικολογικό κέντρο κουλτούρας Re-Green
   Το εντατικό αυτό σεμινάριο, το οποίο περιλαμβάνει 80 ώρες διδασκαλίας, με τριβή τόσο στην θεωρία της Περμακουλτούρας όσο και στην πρακτική εργασία, δίνει στους αποφοίτους του εφόδια τεχνογνωσίας για επιβίωση με αυτάρκεια και με κύριο άξονα το σεβασμό προς τη φύση και τα γύρω μας οικοσυστήματα.
Εικόνα 2: Ο καθηγητής Mill Millichap
επιδεικνύοντας τον τρόπο λειτουργίας
του Rocket Stove
Εικόνα 3: Κατασκευάζοντας ηλιακό αφυγραντή

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
     Το τι ακριβώς καλύψαμε μέσα σε αυτές τις 11 μέρες, μου είναι δύσκολο να το περιορίσω σε μια μικρή αναφορά. Ωστόσο αν διάλεγα μερικά από τα θέματα που καλύψαμε, θα έλεγα τότε, πως μέσα από αυτό το σεμινάριο μάθαμε τις αρχές της Περμακουλτούρας και πώς αυτές εφαρμόζονται σε επιτυχή συστήματα αυτάρκειας και ευημερίας γύρω μας. Είχαμε την ευκαιρία να χτίσουμε απλά και λειτουργικά θερμοκήπια, ηλιακούς φούρνους και ηλιακούς αφυγραντές και μάθαμε πώς να κομποστοποιούμε. Αντιληφθήκαμε τη σπουδαιότητα της συνεργασίας και της λειτουργίας της κοινότητας όταν στοχεύουμε στην διοχεύτεση του πλεονάσματος μας σε άτομα και σημεία που το έχουν ανάγκη.

Εικόνα 5: Κατά τη διάρκεια μαθήματος
Εικόνα 4: 
Ο καθηγητής Rod Everett 
βοηθώντας μας να φτιάξουμε θερμοκήπιο

     Αυτό που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση ήταν τα λόγια ενός από τους καθηγητές μας σύμφωνα με τα οποία η λέξη «Φύση» θα έπρεπε να καταργηθεί από τα λεξικά. Πώς είναι δυνατόν να διαχωρίζουμε όλο το υπόλοιπο οικοσύστημα από τους εαυτούς μας και να θεωρούμε πως έχουμε το δικαίωμα να λειτουργούμε αυθαίρετα και χωρίς ουσιαστικές επιπτώσεις, σε οτιδήποτε μας περιβάλλει, υποθέτοντας πως οι πράξεις μας δεν θα έχουν καμία συνέπεια ή επιβάρυνση στο σύστημα που μας περιβάλλει; Δεν είμαστε και εμείς κομμάτι αυτής της «Φύσης» που επιμένουμε να βλέπουμε ως κάτι ξένο, που βρίσκεται έξω από την πόρτα του σπιτιού μας, έξω από την γειτονιά μας ή καθώς κινούμαστε στις μεγαλουπόλεις, έξω από την κοινότητα μας; Είναι συνταραχτικό, λοιπόν, να αντιληφθεί κανείς με πόση αδιαφορία στήνουμε εκατοντάδων ορόφων μεταλλικούς ουρανοξύστες, ή πάλι με πόση άνεση πακετάρουμε μανιωδώς το κάθε κομμάτι μιας καινούριας ηλεκτρονικής συσκευής με πλαστικά σακουλάκια τα οποία μετά θα πεταχτούν χωρίς δεύτερη σκέψη στις χωματερές. Πόση ανάγκη έχουμε να κάνουμε μια παύση πριν ενεργήσουμε και να λογαριάζουμε τις συνέπειες κάθε μικρού και μεγάλου βήματος μας, όχι μονάχα έχοντας ως άξονα τον εαυτό μας και τις οικονομικές μας προσδοκίες, αλλά και τους μυριάδες οργανισμούς και οικοσυστήματα που μας περιβάλλουν και που για εκατομμύρια χρόνια τώρα έχουν μάθει να ζουν αρμονικά.

Εικόνα 6:  Η δεξαμενή που κατασκεύασαν οι Φλέρυ και Χρίστος, για τις υδρευτικές
ανάγκες της φάρμας τους αλλά και τον εμπλουτισμό του βιότοπου στο χώρο.
    Επεκταθήκαμε επιπλέον στο πως θα πρέπει να χρησιμοποιούμε πόρους δημιουργικά και να είμαστε πάντοτε έτοιμοι να ανταποκριθούμε στην αλλαγή (μια από τις αρχές του Holmgren: Creatively use and Respond to Change). Συνειδητοποιήσαμε σύντομα πως η ενόραση δεν είναι να βλέπουμε τα πράγματα ως έχουν, αλλά όπως μπορούν να γίνουν. Αυτό μας έφερε στην κρίση, που αγγίζει ολοένα και περισσότερα σπίτια στις μέρες μας, και πως χρειαζόμαστε την κρίση για να βγούμε από τον βάλτο. Άλλωστε, δεν είναι τυχαίο που στα κινέζικα η λέξη ΚΡΙΣΗ αποτελείται από δύο συνθετικά: Το 1ο κομμάτι της λέξης που σημαίνει κίνδυνος και το 2ο που αντιπροσωπεύει την λέξη ευκαιρία.
Εικόνα 7:  Αναγνωρίζοντας δομές και μοτίβα στον κήπο
     Είναι, λοιπόν, λογικό να νιώθω ευγνωμοσύνη για την κρίση που βιώνουμε σήμερα στην Κύπρο, οποιεσδήποτε και αν ήταν οι συγκυρίες που την προσκάλεσαν στο νησί, αφού χωρίς αυτή την πίεση, πολύ πιθανόν να μην επέλεγα να βρίσκομαι σε αυτό το υπέροχο και συνεργιστικό περιβάλλον της περμακουλτούρας.
 
     Πέραν του τεράστιου όγκου γνώσης που αποκτήσαμε μέσα σε τόσες λίγες μέρες, και της έκθεσης μας σε τόσες πολλές προοπτικές με τις οποίες μπορούμε να σχεδιάσουμε με σοφία και αυτάρκεια το αγρόκτημα μας, τον αστικό κήπο μας, το σπίτι μας, και αργότερα την κοινότητα και ολόκληρη την πόλη μας, το μεγαλύτερο δώρο που έλαβα μέσα από τη συμμετοχή μου στο σεμινάριο αυτό, ήταν η επαφή μου και γνωριμία μου με τόσους σπουδαίους ανθρώπους.
Εικόνα 8: Μέρος του προγράμματος, εκτός από την θεωρία και την πρακτική 
εξάσκηση, ήταν και η καλλιέργεια συνείδησης: «Λειτουργία σε Κοινότητα»
   Πόσο σπουδαίο είναι λοιπόν να είναι κανείς περικυκλωμένος από κόσμο με γνώσεις που ευρύνονται από την γεωπονία, την αναγνώριση μοτίβων στη φύση και τεχνικών επιβίωσης, τη μηχανολογία, τη βιολογία και βοτανολογία, τη χημεία μέχρι και τη διαμεσολάβηση και ειρηνοποίηση σε καταστάσεις σύγκρουσης. Είναι πραγματικά εντυπωσιακό, να βλέπει κανείς πως μπορούν όλοι αυτοί οι κλάδοι και ιδιοσυγκρασίες των ατόμων, να συνεργάζονται και να αλληλεπιδρούν δημιουργικά, με τελική κατάληξη ένα συνεργιστικό και παραγωγικό αποτέλεσμα, το οποίο μια «μονοκαλιέργεια» δεν είναι ΠΟΤΕ ικανή να επιφέρει.

     Χωρίς να επεκταθώ άλλο, στο μόνο που θα ήθελα να εστιαστώ κλείνοντας είναι η ευγνωμοσύνη που αισθάνομαι ερχόμενη πίσω στο νησί, για όλα όσα έζησα, για όλα όσα έμαθα και για τον πανέμορφο κόσμο που είχα την ευκαιρία να γνωρίσω και να μοιραστώ μαζί τους πολύτιμες στιγμές. Η εμπειρία αυτή με έχει σίγουρα εφοδιάσει με δύναμη και αισιοδοξία για να θέλω πλέον να «Να γίνω η αλλαγή που περιμένω να δω», όπως δήλωσε κάποτε ο σοφός Γκάντι.

   Περισσότερες πληροφορίες για το κέντρο Re-Green μπορείτε να βρείτε στην ιστοσελίδα του κέντρου.
 
   Για να βρείτε περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την Περμακουλτούρα, μπορείτε να επισκεφτείτε τις σελίδες:

Leave A Comment